2007/Apr/12

เช้าวันนี้เรียกได้ว่าอากาศดีใช้ได้เลยล่ะ ก็เมื่อคืนฝนเล่นมาตกตอนเช้ามืด เย็นสบายมิวายวาง จนลืมไปว่า วันนี้ต้องวิ่ง เด้งตื่นมาตอน 6 โมง 30 ด้วยความที่กลัวว่า วันนี้จะอดวิ่งก็เลยวิ่งลงบันไดโครมๆๆๆ ลงไปด้วยความง่วง + โง่ ไอ้ปั๊มมันเลยมาลื่นไป 1 พรืดถ้วน ที่หน้าห้องน้ำ เจ็บตัวกันไป หลังจากที่ลื่นไป 1 ทีแล้ว ก็เริ่มมีสติมากขึ้น ค่อยๆ เดินลงบันไดไปเหมือนคนพิการ = ='' พอมาถึงข้างล่าง ใส่รองเท้าเส็ดสรรพ เปิดประตูดัง แอ๊ด~ ก็ต้องเซ็งจิต เพราะลืมไปว่าฝนมันเพิ่งตกเมื่อตอนเช้ามืด น้ำยังเจิ่งนองหน้าบ้านอยู่เลย..ในตอนนั้น คิดอยู่อย่างเดียวเลยว่า อยากได้โต๊ะญี่ปุ่นกลมซักตัว(จะเอามาล้มโต๊ะ)... ก็เลยเดินเซ็งๆ ขึ้นไปอาบน้ำ
พอมาถึงออฟฟิศตอน 7 โมง มานั่งที่โต๊ะปั๊บ ก็นึกในใจว่า.. กุมาทำแมวอะไรฟระ 7 โมง งานก็ไม่มี(มั้ง) ก็นั่งเรื่อยๆ เปื่อยๆไป ซักพัก เหลือบไปเห็นถุงเซเว่นอีเลเฟ่น มีหนมปังอยู่สองก้อน ก้อนแรกเป็นหนมปังมายองเนส อีกก้อน เป็นครัวซองแฮมชีส และโต๊ะของฝ่ายอาร์ตทั้งสองหน่อ มีกฏเหล็กอยู่ข้อหนึ่งที่ว่า "อะไรก็ตามที่อยู่บนโต๊ะของอาร์ตทั้งสอง ถ้าจะกินไม่ต้องถาม หยิบไปแดกได้เลย กินได้หมด" ก็เลยไม่รอช้าทำตามกฏทันที คว้าแฮมชีสเอามากินเป็นอาหารเช้า นั่งเคี้ยวแหงบๆ ด้วยความเพลิดเพลิน ระหว่างที่กินก็คิดๆ นะว่า ทำไมแฮมมันรสชาดเหมือนแฮมไก่ ทั้งๆ ที่แฮมมันทำมาจากหมู.. มันเปรี้ยวๆนิดๆ เหมือนโบโลน่าไก่ใส่มายองเนสยังไงก็ไม่รู้ แต่ก็คิดว่ามันคงเป็นความอร่อยแบบใหม่จากเซเว่นอีเลเฟ่นก็เลยไม่ได้สนใจอะไรมาก กินไปซดนมพร่องมันเนยไป เพื่อเลี่ยงความอ้วน กินไปซักพักก็หยิบซองมาอ่านเล่น ก็ดูไปว่ามันมีส่วนประกอบอะไรบ้าง ครัวซองท์ 58% แฮม 27% ซีส 8% เนยสด 7% ก็เป็นสัดส่วนปกติของอาหารประเภทนี้อยู่แล้ว กินได้ไม่อ้วน แต่ทุกวันก็ไม่ไหว ดูไปเรื่อยๆ เหลือบไปเห็นตัวหนังสือสีดำลางๆ ที่มันพิมพ์อยู่ด้านหน้าของห่อ ก็เลยพลิกกลับไปดู ว่ามันคืออะไร เพราะดูจากจำนวนตัวเลข กับตัวหนังสือภาษาอังกฤษ 3 ตัวมันคู้นนน คุ้นพอพลิกไปดูก็ได้ใจความว่า MFD 05.04.07 และ EXP 10.04.07 ซึ่ง MFD มันคือวันที่ผลิด แล้ว EXP มันก็คือวันหมดอายุ และ ณ ตอนนั้นชิ้นสุดท้ายเพิ่งลงคอไปหมาดๆ....

ความเงียบเริ่มเข้ามา เอื้อมมือไปเบาเสียงเพลงที่เปิดดังๆ อยู่ เพื่อเพิ่มสมาธิในการอ่านให้กับตัวเอง
...10.04.07แปลเป็นไทยได้ว่า วันที่ 10 เดือน 4 ปี 2007 ซึ่งพยายามคิดเข้าข้างตัวเองว่า มันจะอ่านตัวเลขวันที่แบบอเมริกัน ซึ่งมันจะหมดอายุวันที่ 4 เดือน 10 ปี 2007 แต่คิดไปคิดมา หนมปังที่มีแฮม ชีส และ เนยแหมะอยู่บนตัวมันจะอยู่ได้นานขนาดนั้นเลยหรอ ซึ่งมันก็ไม่น่าจะใข่ ก็เลยต้องกลับมาอ่านแบบไทย วันที่ 10 เดิอน 4 ปี 2007 แต่ตอนที่กำลังกินอยู่นี้มัน วันที่ 12 เดือน 4 ปี 2007

สมองมันก็เลยวิเคราะห์แล้วบอกกับตัวเองว่า "มึงแดกของหมดอายุไปแล้วล่ะ ไอ้ทิดเอ้ยยย ก๊ากกก" ทำให้ความเซ็งมาเยือนยามเช้าทันที.. และขณะนี้ เป็นเวลา 15 นาทีหลังจากที่กินมันเข้าไป ตอนนี้ กำลังจะไปรบกับพม่า ที่ประตูทวาร เป็นรอบที่ 2 แล้ว ซึ่งอาการแบบนี้ ผลวิเคราะห์จากมหาวิทยาลัยคิงคอลเกต ชี้ว่า เป็นอาการขั้นต้นของ อาการท้องเสีย ซึ่งมันไม่ต้องบอกก็รู้ดีอยู่แล้ว.... ไม่ไหวละ เดี๋ยวประตูพัง ขอตัวไปรบกับพม่าก่อนละกันครับพี่น้อง~~~

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : เวลาจะตะกละ ควรที่จะแหกตาดูวันหมดอายุนิดนึงนะพี่น้อง~

Comment

Comment:

Tweet


เหอๆ เปนไงล่ะ ตะกระไม่ดูตาม้าตาเรือ
มันน่าจะมากกว่าข้าศึกบุกน้าาา.... ก๊ากๆ
#3 by jikkoro (58.10.222.113) At 2007-04-12 23:15,
สม...
#2 by ⓙⓘⓚⓚⓔ。.:♫*.:。*゚ At 2007-04-12 14:20,
กำ เป็นงั้นไป
ขอให้ชนะพม่าโดยเร็วนะคะ มิฉะนั้นลำบากชีวิตค่ะ